Tij Kools ArchiefE-mail: tijkools@versatel.nl

 

 

Fasia Jansen
  *1929                   †1997
 

Strijdster voor mensenrechten en Vrede

Ruim 25 jaar geleden kwam ik, met veel anderen, Fasia tegen op weg naar Parijs. Daar liepen toen honderden vrouwen een tocht voor de vrede, van Kopenhagen naar Parijs. Al snel leerde iedereen Fasia kennen omdat ze dagelijks op haar gitaar of accordeon speelde en teksten zong die ze dikwijls zelf gemaakt had. Vriendelijk en lachend waren de contacten met haar, maar innerlijk droeg ze de last van het verleden met zich mee.

 

Racisme en discriminatie

Als zwart kind werd ze tegen de tijd dat de nazi's macht kregen in Hamburg geboren. Haar vader was Generaalconsul voor Liberia. Haar moeder werkte bij het consulaat. Als kind werd ze geconfronteerd met racistische discriminatie. Op haar elfde werd ze door racisme gedwongen haar opleiding als danseres af te breken. Op haar veertiende werd ze gedwongen in de buitendienst van het concentratiekamp Neuengamme te werken. Ze hield er een chronische hartkwaal voor de rest van haar leven aan over. Van vrouwen uit verschillende landen leerde ze er haar eerste internationale liedteksten. Met de bevrijding zeiden de overlevende vrouwen tegen haar dat ze de liederen door moest vertellen. "Du bist noch jung".  

   

Na de bevrijding

Ze sloot zich aan bij een Hamburg's koor en al snel ontdekte men daar haar grote stem. Haar songteksten waren onder meer gericht tegen elke onderdrukking, tegen de herbewapening, fascisme en atoombewapening. En voor vrede en emancipatie van vrouwen. Ze liep duizenden kilometers met vrouwenvredesmarsen en reed 20.000 kilometer met een vredesbus  om met mensen uit Oost- en West Europa over vrede te spreken en zingen. Ze trad op voor kleine en grote manifestaties voor de vrede, bijvoorbeeld voor een half miljoen mensen in Bonn of voor stakende metaalarbeiders die opkwamen voor hun rechten en voor vrouwen die vochten om gelijke lonen.
   

 
 

 

 

 
 
 

 

 

   

Fasia sprak en zong voor 500.000 mensen in Bonn