Diep onder ons in de aarde is het heel erg heet. En we weten allemaal dat bijvoorbeeld iets vloeibaars, zoals water, heet is als het kookt en ook gaat borrelen, zodat er beweging in dat kokende water ontstaat.
Diep in de aarde is het ook heet, verschrikkelijk heet, enkele duizenden graden heter dan het kokende water dat we kennen. In die hete massa ontstaat door die enorme hitte ook beweging.
De aarde bestaat, van binnen naar buiten, uit de Vaste Kern, de Vloeibare Kern, de Aardmantel en de Aardkorst waarop wij lopen. De buitenste laag van de werelddelen en de oceaanbodems liggen op een aantal platen waarvan er zeven heel groot zijn. Door (tektonische platen-) beweging in de aarde ontstaan er scheuren en breuken; de Peelrandbreuk is er daar een van. Door de breuk is het in de aarde gaan verschuiven en zo kwam een kant van de breuk hoger (de Peelhorst) te liggen en de andere kant lager (de Centrale Slenk).

○  Als er platen met een onvoorstelbare kracht tegen elkaar botsen dan komen die omhoog en ontstaan er bergen.
○  Als er platen uit elkaar drijven, dan komt er lava tussendoor naar buiten die gaat stollen en tot het aardoppervlak behoren.
○  Als er platen langs elkaar schuiven dan kan er een aardbeving ontstaan omdat de platen plotseling, door de spanning  die  ont-     staat, met een schok langs elkaar schuiven.
De Peelrandbreuk had tot gevolg dat een deel van de breuk (de Peelhorst) hoger  kwam liggen dan het andere deel (de Centrale Slenk).
Aardbevingen zoals wij die in Nederland kennen komen voor bij de Peelrandbreuk. De zwaarste was die bij Roermond in 1992 met een kracht van 5.8 op de schaal van Richter. Maar ook eerder al waren er aardbevingen op andere plaatsen zoals in Uden in 1932 met een kracht van 5.0, Meijel 4.5 (1932), en Vught 4.3 (1932).
Op de foto nog een voorbeeld van het hoogteverschil.